[SA]-[Forget Me Not...]

ตายละ ตายละ ตายละ ตายละ
ตายแล้ววววววว ไม่อยากเห็นสภาพบล็อคตัวเองเลย

ฮือ ฮืออออออออว  /TT[]TT\


ผิดไปแล้ววว รกร้างสุดๆ จะครึ่งปีไม่ได้มาอัพ  *ร่ำไห้*
ปิดเทอมก็แล้ว ซัมเมอร์ก็แล้ว เปิดเทอมก็แล้ว
วันเกิดใครต่อใครก็แล้ว
งานกาตูนที่ผ่านมาตั้งสองงานก็แล้ว

ชั้นจะดองข้ามชาติไปไหนนนนนนนน OTL

 

ขอโทษนะค้า~~~~!!!  *โค้ง*
เพื่อนหายหมดแล้วววววววววว

 

 

 .

.

.

รึเปล่านะ =  =;;;
คนที่เข้ามาอย่าพึ่งออกไป

เรามารื้อฟื้นกันก่อน เฮ้อ~~

 

 

ก็ นั่นแหละค่ะ   ซาจะบอกว่า

ซากลับมาอัพเหมือนเดิมแล้ว >[]<
ที่ช่วงก่อนหายไปก็เพราะว่า ไม่มีปัจจัยจะอัพ(เรอะ)

เรื่องที่จะอัพมันมีน่ะค่ะ แต่กล้องถ่ายรูปดันพัง
เครื่องแสกนก็เสีย  คอมก็พัง ย้ายคอมย้ายเครื่องสารพัด
เราก็เลยยืดยาดๆๆๆ ต่อไปเรื่อยๆ  จนมันนานถึงขนาดนี้อ่ะ
(ใครท้องป่านนี้ก็คลอดลูกได้แล้ว ฮึกๆๆTT__TT~~ :อย่าใส่ใจๆ)

 

แปะ (คำเตือนเหมือนเดิม ว่าอย่าเอาไปอ้าง เอาไปลบ หรือเอาไปไม่เครดิตเน้อ)

 

ถือว่าแทนคำขอโทษ อีกทีด้วยรูปนี้ ฮึกๆ
(นี่ก็วาดไว้นานมากแล้วเหมือนกัน หลายเดือน....
ฝากเพื่อนแสกนด้วย และจะฝากอีกนับจากนี้เป็นต้นไป
รบกวนด้วยนะโบโบ TT  TT)

ติๆชมๆได้ตามสบายเลยเจ้าค่ะ >[] แต่อย่างแรง นู๋กลัว lllOTL
(โอ้ยยยยยย ตายแล้วรูปใหญ่... 500จริงๆนะ TT[]TT)

 

 

แล้วตอนนี้ เราก็คลั่งงงงงงงงงงงงงง

น้องเอ็นมะ~~~~~!!!!!!!!

อ้ากกกกกกกกกกกกกก อะไรมันจะน่ารักขนาดนี้
เจอทีแรกก็  *เปรี้ยง* เลยอ่ะ
ยึ่งหัวแดงอีก ยึ่งชอบ TT  TT

ไม่เคยชอบตัวละครที่เป็นผู้ชาย อ่อนแอ โดนแกล้งยับเยิน
อย่างนี้เลยนะ สึนะตอนแรกๆก็ไม่อย่างนี้
แล้วทำไมพอเห็นพลาสเตอร์แปะแผลบนหน้าน้องเค้า
แล้วมันถึงได้น่ารักสุดๆละฟร้า~~~~~~!!!!
( ใครชอบมาก่อม็อบเอ็นมะด้วยกันเถอะค่ะ T   T//// )

 

เครดิต : ตามเว็บนั้นเลยนะคะ  *โค้ง*
(เพราะเราให้เพื่อนเซฟมาให้อีกทีเลยไม่ทราบน่ะค่ะ T  T)

โอ้ยยยย ตายละ น่ารัก
ดูยิ้มเข้าสิ T   T///


ถึงตอนนี้จะทะเลาะกันอยู่ก็เถอะ
(ซานี่... ส่งเสียงเชียร์แบบ เอ็นมะอย่าทำสึนะน้า T  T
อย่าทะเลาะกันเลยน้า เอ็นมะคุงเข้าใจผิดน้า
มันเป็นอุปัวเหตุน้า (พอเถอะๆ สารพัด OTL))

 

 

 

 

 

 

 

ฮา  ที่ผ่านมาก่อนหน้านี้มีเรื่องเยอะแยะเต็มไปหมดเลยแฮะ
จะอัพเดทยังไงให้ได้ละเนี่ย *-*

เรื่องดนตรี อย่างแรกก็ ซาออกจาก MD มาแล้ว
มาอยู่เดี๋ยวๆ *3*~
แล้วก็จากงานกาดกาตูนมือสอง ก็ไปขอขึ้นกะวงคนอื่นเค้า
แต่ตอนนี้ก็ ไปเข้าวงใหม่ ฟอร์มวงใหม่แล้วล่ะ
งานตุลาก็คงจะมีโอกาศได้เจอกันอีก
(งานนี้ซาไม่นับ จะนับงานตุลาเป็นงานแรก -3- )

ซาจะพยายามเต็มที่เลยล่ะ >[]<

 

>> แล้วหลังๆ จะลองลงวีดีโอที่เล่น cover ดูนะคะ *[]*

 

---ก็ขอ อีดิท ขอบคุณ
- พี่ C3 ที่ให้โอกาศเราได้ขึ้นแสดง (โดยเฉพาะ เจ๊ยิ้ม พี่รา พ่อบ้านพี่โชคด้วย)
- พี่ๆวง kumikuni ทุกคน  ที่ให้โอกาศได้เป็นเวทีแรกกะซา OTL
- พี่ๆซาวน์ดโปรดิวเซอร์ มิกเซอร์ เซอร์... เอ่อ... (อ้ากกก ชื่ออะไรไม่รู้~~) ทุกคน
- พี่กล้า พี่แมน
- ท่านแม่ ท่านน้อง เบสของท่านน้าด้วย
- เพื่อนๆที่น่ารักกก โบโบ ฟ้า เจมส์ เฮียโฟล๊ค อีฟ
- การ์ด วงMDทุกๆคน ที่เป็นจุดเริ่มต้น พ่อการ์ด แม่การ์ดด้วยจ้า
- ที่ขาดไม่ได้~~  ขอบคุณทุกๆคนที่อยู่ดูในวันนั้นมากๆเลยค่ะ
  ทั้งคนที่มาถ่ายรูปถ่ายวีดีโอไว้ ซาดีใจ มีกำลังใจมากเลยล่ะ >[]<
   ( ขอโทษที่จำชื่อพี่หมิวได้คนเดียวนะคะ คนอื่นๆหนูไม่ทันถาม T  T )
- ทุกๆคนที่ขาดๆตกๆไปนะคะ ขอบคุณมากเลยคะ~~

 

 

 

 

 

เอาเป็นว่า ขอบคุณที่แวะเข้ามานะค้า!!! TT[]TT~~~
ขอบคุณจริงๆค่ะ~~  *โค้งๆ*

จะไม่ดองนานแบบนี้อีกแล้ว~~

 

 

 มาถึงโซนกำลังใจ... ตรงนี้ไม่ต้องอ่านกันก็ได้ค่ะ
มันไม่มีอะไรมาก เดี๋ยวจะน่าเบื่อกันเอา...

ก็... โดยส่วนตัวแล้ว ซาก็เป็นคนขี้อายน่ะแหละ
ไม่ค่อยมันใจไม่ค่อยกล้าหรอก แค่จะออกไปเล่าเรื่องหน้าชั้น
ยังไม่กล้า เครียดจะเป็นจะตายเลย
คนที่ทำลายประตูเล็กๆอันแรก ตรงนี้ก็คือน้องการ์ด...

จำได้มั้ยน่ะเราน่ะ *-*
ตอนเรียนซัมเมอร์ ที่พี่กำลังจะขึ้นม.3น่ะ (ตอนนี้อยู่ม.4)
ฮา  นั่นแหละ พี่ก็ขอบใจจริงๆนะ ความกล้าของเราน่ะ
ทั้งเรื่องที่หัวเราะได้เต็มเสียง
แล้วก็ทำอะไรไม่ต้องแคร์ความคิดคนอื่นไปซะหมด

ถึงก่อนหน้างานนั้น เราจะทะเลาะกันเรื่องวง
ดราม่ากันหลายรอบ ตรงที่ความจริงจังของพี่
มันทำให้คนอื่นเครียดและกดดันกันมากไป
แต่พี่ว่าความจริงจังของพี่เนี่ยแหละ ที่พาพี่มาถึงจุดไหนๆได้

การ์ดก็เป็นเมล็ดพืชส่องประกายเล็กๆในอดีตของพี่น่ะนะ
แม้ว่าตอนนี้จะไม่เหมือนตอนนั้นแล้วก็เถอะ

 

ทีนี้ มาถึง ก่อนขึ้นงานบ้างละ
ตอนพยายามเราพยามฝึกซ้อมหนักเต็มที่
มันเป็นเรื่องที่แหงอยู่แล้วล่ะ

แต่พอใกล้จะขึ้นเวที เราก็จะเกิดอาการกลัวๆ ประหม่าไปซะดื้อๆ

ริเกะ ริเกะ... อืม พอผ่านมาถึงตอนนี้เราไม่ได้อยู่ห้องเดียวกัน
ไม่สนิทกันสามคนเหมือนก่อนแล้วก็จริง
แต่เย็นวันนั้นที่มานั่งรอกลับบ้านด้วยกันกับครูแคทน่ะ

ริเกะไม่ได้ทำอะไรหรอก เพียงแต่เราเก็บไปคิดเอง

ริเกะเป็นคนเต้นเก่ง มีพรสวรรค์
ขึ้นเต้นก็หลายงาน หลายที่หลายรอบ
แล้วก็เต้นสวย ออกมาได้ดี...
ทั้งสวย ทั้งเก่ง กล้าแสดงออกอีก

เราก็เลยเกิดความคิดว่าเพื่อนเราเก่งนะ
เพื่อนเรามีความตั้งใจมีความพยายามเต็มที่
ไม่กลัวที่จะแสดงมันออกมานะ
มันก็เลยกลายเป็นว่า...

มันถึงตาเราบ้างแล้วล่ะที่จะแสดงมันออกมา...
ขอบใจจริงๆจ้ะ

 

ตรงนี้ยึ่งไม่อ่าน ยึ่งดีใหญ่
โดยเฉพาะแฟนคลับ...  เอ่อ... อ่า....
ยามาดะ เรียวสุเกะ
มันเป็นความประทับใจลึกๆ ซึ่งทุกๆคนก็มีต่อตัวเค้า
แต่ละคนมีมากน้อยต่างกัน ซึ่งซาก็ไม่ได้บอกว่าซามีมากกว่าใคร
คนที่มากกว่าซาก็คงต้องมีแน่นอน คือซาขอโทษจริงๆนะ
แต่ถ้าไม่ชอบแล้วมาอ่าน แล้วมาเม้นท์ด่ากัน

แล้วก็รู้สึกว่า ถ้าไม่เขียนก็คงไม่ได้
อย่างน้อยก็อยากจะ แสดงคำขอบคุณ
หรืออะไรซักหน่อยน่ะค่ะ...


ซาก็ขอร้องว่าอย่าอ่านเลยดีกว่า
อย่าว่าหรือ ทำร้ายจิตใจกันเลยนะ T^T


.

.

มันก็เป็นคืนก่อนวันงานที่จะขึ้นเล่นดนตรีน่ะแหละ
ก็เปิดคอม ดูนู่นดูนี่ คุยกับพี่ๆเค้าไป
แล้วก็มาเปิด jump โตเกียวโดม 08-09 นั่นแหละ(นานแล้ว)

มันก็แปลกดีว่า ดูๆตอนแรกก็ไม่ได้สนใจอะไรในตัวเค้ามากหรอก
( ยังไม่ได้รักมาก........... แค่ปลื้มๆ )
ตอนนั้นก็คิดแค่ว่า... เป็นคนที่เก่งนะ มาถึงขนาดนี้
มันต้องใช้ความพยายาม ตั้งใจจริง ฝึกซ้อมแบบหนักมากๆ
คงจะเหนื่อยมาก และจริงจังสุดๆด้วยแหละ
(ตรงนี้เกิดความคิดว่า ใครเค้าจะไปสำเร็จ
ถ้าไม่ทุ่มเทสุดตัว สุดใจ สุดกำลังของตัวเองที่มี)

เพลงที่ดูตอนนั้นก็คือ ท่อนโซโล่ moonlight(แต่ดูไม่จบหรอก)
คือฟังเสียงแล้วแบบ เอ่อ มันมีอะไรในใจ เอ่อ....มัน
ร้อนๆ วูบๆ เอ่อ... เค้าก็คงเรียกกันว่าความประทับใจน่ะแหละมั้ง

อ้า เค้าทำได้ใช่มั้ยล่ะ เค้าเป็นนักร้องที่ดีมากนะ
เค้าสามารถสื่ออารมณ์กับคนดู ผู้ฟังได้
แล้วซาก็ชอบฟังเสียงละเอียดๆ ก็ฟังเข้าน่ะสิ...

แล้วเป็นไงเหรอ...?

มันละเอียดมาก  ทุกถ้อยคำเลย มันเพราะมาก
ซาเอามือปิดหน้าแล้วแบบ...
จนน้ำตาแบบ ไหลออกมา ซักพักนึงก็ร้องไห้ออกมาเลย
คิดว่า แบบนี้สินะ นักร้องที่ดีน่ะ (ซาคิดว่าสุดๆเลยล่ะ)

( แต่ไม่ใช่แค่ลูกชิ้นคนเดียวนะ ทุกคนในHSJก็เหมือนกัน
เสียงจะละเอียดมาก ทั้งตอนอัดก็ต้องละเอียดยึ่งเป็นเพลงแนวนี้
ตอนออกคอนก็ต้องเต้นไปด้วยอีก ความพยายาม/การฝึกซ้อมล้วนๆ
ค่ายจอห์นนี่ซะอย่างนี่น้า ซานับถือมากเลยล่ะ  )

เอ่อ... ก็มีเท่านี้ละค่ะมันก็เป็นความรู้สึกส่วนตัว
ตอนนี้ซามีเป้าหมายใหม่ ไกลและยากกว่าเดิม
แต่เพราะมันยากนี่แหละ ถ้าประสบความสำเร็จเราถึงจะดีใจ
เพราะมันยากไง ใครหลายๆคนเค้าก็อยากเหมือนเราน่ะแหละ
และมันยากก็เลยต้องมีใครแค่คนใดคนหนึ่งที่จะสำเร็จ
และเราก็ต้องเป็นคนๆนั้นไง

ถ้าเปรียบเทียบแบบง่ายหน่อย ก็จะเป็น
คำนี้ซาได้มาจากหนังสือเล่มหนึ่งว่า
100คนคิด 10คนทำ 1คนสำเร็จ.... อื้อ ใช่มั้ยละ
ถ้าจะเป็นแบบนั้น เราก็ต้องเริ่มตั้งแต่วินาทีที่คิดได้เลย

บางคนอาจจะว่าซาเวอร์ เพ้อฝัน เอาเป็นวินาทีเลยเหรอ?
อ่าว มันก็ต้องเป็นแบบนั้นน่ะสิ ไม่งั้นซาไม่มาได้ขนาดนี้หรอก
งานที่ผ่านมานั้นไม่ใช่จุดของซา งานนั้นส่วนของซา
มันก็ไม่ได้ดีเลยนะ ซาไม่ได้พอใจ แค่รู้สึกว่าก็โอเคลองๆครั้งแรก
(เอ่อ มันก็เป็นเหตุผลหนึ่งที่ซาไม่นับงานนั้น)

ระดับซาตอนนี้ก็ต่ำๆแหละ ไล่เลี่ยติดดิน
ถ้าเทียบกับเป้าหมายที่วาดไว้

ประมาณว่า คนที่จะต้องออมเงินด้วยเหรียญ25สต.เท่านั้น
แต่ต้องเก็บเงินให้ได้ 100,000,000 บาทอะไรอย่างนั้น
ถ้าเป้าหมายมันไกล มันยาก โอกาสได้มันมีนิดเดียว
แต่อย่างน้อยมันก็มีโอกาศไม่ใช่เหรอ? ก็25สต.อ่ะ

ถามตัวเองสิ  "จะเก็บไม่เก็บ" แค่นั้นเอง
ซาก็เลือกเก็บมันมาแล้วล่ะ

แต่ก็ต้องขอบคุณมัน
แล้วอีกอย่าง ซาก็มีความเชื่อว่า
'การเดินทางทุกก้าว มันมีความหมาย'
ที่ผ่านมาถึงซาจะเคยเดินผิดทาง แต่นั่นก็ดีไม่ใช่เหรอ
ที่พอตอนนี้เราได้ก้าวออกมา แล้วรู้ว่านั่นมันไม่ดี
เมื่อรู้แล้ว ก็จะไม่ก้าวไปหามันอีก ไม่ทำอีก...

เหมือนมาระบายความในใจแฮะ หลังๆ

ก็ขอบคุณทุกคนนะค้า~~~~~!!!!!